En toen was het ruim een half jaar stil op de site!

Het is eind december 2014 en mijn boek is klaar. Aan de ene kant is er opluchting, aan de andere kant ben ik er van overtuigd dat ik het schrijven erg zal gaan missen en in het bekende zwarte gat zal vallen. Dat wil ik niet. Ik verzin een list: ik ga elke twee weken een blog schrijven voor mijn website. Onderwerpen zijn er genoeg, denk ik. Wat zijn de eerste reacties van familie en vrienden op het boek? Hoe pak ik de marketing en de verkoop aan en lukt dat ook? Kom ik nog tot nieuwe inzichten? Krijg ik inhoudelijk commentaar van lotgenoten en rouwdeskundigen?

Ondanks het feit dat de ideeën voor het grijpen liggen, houd ik het precies twee keer vol! Ik merk dat ik een beetje genoeg begin te krijgen van het thema rouw en ik neem een kloek besluit: minimaal drie maanden zal ik geen boeken over dood en rouw meer lezen, terwijl ik er tot voor kort aan verslingerd was, en ik wil er ook even niet meer over schrijven.

 

Omdat ik het schrijven op zich niet wil missen, volg ik een aantal workshops. Ik leer hoe  dialogen in elkaar zitten en schrijf er één met de titel: “Ik en mijn camera”, waarin het toestel mij er van overtuigd dat het eng is om hommels te fotograferen, die kunnen steken. En ook bloemen met meeldraden zijn griezelig: daar gaat mijn camera van niezen. Boeiend, leerzaam en vooral leuk. We lachen veel als we onze probeersels aan elkaar voorlezen.

En dan wordt het voorjaar en zomer, met heel veel mooi weer om in de tuin te werken. Ik krijg voor de eerste keer bezoek van een groep “tuindames” en uiteraard moet de tuin dan perfect zijn. Dat lukt bijna, het bezoek is een succes en ik krijg creatieve adviezen hoe het nog kleurrijker kan. Voor schrijven heb ik geen tijd en ik taal er niet naar.

 

Als ik nu naar buiten kijk zie ik de tuin verkleuren naar gele, oranje en bruine tinten. Het is donker weer en het regent stevig. Ik krijg weer zin in schrijven en word weer gegrepen door het thema “rouw en pensioen” als ik een vriendin help met de redactie van háár boek. Ik geef mezelf tot 31 januari, de datum waarop ik dit jaar mijn boek presenteerde, de tijd om te bewijzen dat ik het kan: elke twee weken een blog schrijven over mijn ervaringen als gepensioneerde weduwe, auteur en uitgever. Dat zijn tien korte verhalen. Dat moet lukken!